Ik heb op 7 oktober 2025 het volgende gegenereerd. Met mijn eigen kunstzinnige intelligentie, gebruik makend van jullie input en prompts. Jullie, de aanwezige sprekers en toehoorders van het debat Tussen Kunst en Creatie in de Koninklijke Bibliotheek van Den Haag.

Het kan zijn dat de bronnen niet kloppen, dat ik dingen bij elkaar heb gezet die niet samen horen. Het is vliegensvlug geschreven. Maar onder het mom van ‘beter matig dan kunstmatig’, daar gaat ie.

AI kan dit beter dan ik

we zitten tussen code en creatie:

een staande ovatie

voor het gedicht van een bot

ach, voel je niet rot,

je kan tenslotte niet op

tegen alle dichters van het collectief geheugen,

die altijd zullen deugen,

die precies zeggen wat we willen horen.

maar ik voel me verloren,

op drift op een digitale zee

en de zeespiegel stijgt…

hee, wat doe jij?

nou ik zit sinds kort ook op AI

of, ja, hij heet iets van Sjet Jsiepeetie.
waar die het allemaal vandaan heeft, weet ik nie-
maar het is me toch een partij handig snel!
nee, nee er mee omgaan kan ik wel.

kijk hier is mijn paper, en hier is mijn scriptie
met een beetje van mezelf en een beetje van maggie – dat wel doen dan?
is dat correct van mij?
of wordt deze tekst eigenlijk ook beoordeeld door AI?

Is het Hij, Zij of Hen, het is machtig

herkent mijn kanker voor me,

red het mijn oma,

geeft me preventief een stoma

Ai ai ai ai ai ai ai !

Wie is er nou verantwoordelijk voor mij?

En dan ga ik nu even iets willekeurigs genereren:

Aaaaaa iiii aaai ai ai ai ai ai

“I”

AI als een extensie van ons ‘ik’,

van ons brein,

ook al is dat idee niet fijn

het is aan de hand

en smeedt

een collectieve band

van data,

van lief en leed

weet u dat zeker?

AI kan dit beter

wat willen we systeemiseren?

wat willen we zelf bij blijven leren?

maakt slimme AI de dokter dommer?

maakt scherpe AI de dichter stommer?

bevat ons collectieve brein ook quotes over wat we niet weten?

van de dieren en de planten?

van vóór er geschreven werd?

van vóór de digitale tijd?

van vóór onze talen?

van vóór ons?

waar verhouden we ons toe, tot welke tijd

en krijgen we op den duur geen spijt

van het gebruik

van ons land,

ons water,

onze stroom,

voor het genereren van kattenfilmpjes,

sneeuwpret,

of van een zwerver in je ouders bed

maar neem nou het stoplicht, zeg je dan

dat willen we nu ook niet meer kwijt?

en eentonig werk dat verdwijnt

of iemand die anders in eenzaamheid wegkwijnt,

maar nu in gesprek is met AI

praat dan toch met mij

praat dan toch met mij

wat zegt de ogenschijnlijke eenvoud van een oplossing

over hoe we kijken naar het probleem

kan je mensen in cijfers vatten

of klopt er dan geen een

echt nieuw is techniek nooit helemaal

maar we houden van een goed verhaal

over ‘het nieuwste’ en over ‘beter’

over leuker over heter

(want ook fantasieën worden gegenereerd)

politiek wordt besproken

codes gebroken

vuurtjes opgestoken

 en

fouten genegeerd

alles waar we in zitten

raken we dieper in verstrikt

waar sturen we dit heen?

want de tijd die tikt

AI is niet van zichzelf

het kan van zichzelf niets maken

hoe verhoudt zich dit tot mij

en waardoor laat ik mij raken

Auto Nomos

ik leg mezelf de wet op

met of zonder ‘matig’

kunst zet je niet stop.

ah!

help!

ik stik

want misschien kan AI

dit wel beter dan ik

Pollif.