Bushalte Breda

Je hebt dorpen en steden die sneeuw nodig hebben om ze charmant te maken. Breda niet. Dankzij de oude binnenstad heeft Breda namelijk bij elk soort weer iets aantrekkelijks. Of het nou gaat om de gotische kerk of de Grote Markt en haar omgeving. Er is zelfs een eeuwenoud kasteel waar Willem van Oranje, de Vader des Vaderlands, nog gewoond heeft. Hetzelfde kasteel waar later de zogeheten Vrede van Breda getekend is. Niet te verwarren met de Wrede van Breda, een vrouw die ik in die stad ken.
Genoeg interessants en moois daar dus. In het Bredaas volkslied wordt de stad zelfs Parel van het Zuiden genoemd, alleen is dat weer overdreven. Een mooi verzilverd hangertje, dat is het.

Natuurlijk heb je, zoals overal in Nederland, in Breda ook nieuwbouwwijken. Neem de Haagse Beemden, een wijk die net zo goed in Purmerend, Zoetermeer of Almere had kunnen staan. Sterker nog: een deel van wat wij grote steden noemen, bestaat uit nieuwbouwwijken. Bijvoorbeeld ooit in Amsterdam-Osdorp geweest? Of Utrecht Leidsche Rijn? Maar de mensen die er wonen zijn er tevreden mee. Dat heb ik door het hele land gezien.

Wat ik nog niet gezien had, is wat ik in het besneeuwde Breda zag. Het was een man bij een bushalte. Hij lag daar, in het bushokje, onder dekens, op het bankje. Een bankje van pakweg een meter breed. Iedereen was warm gekleed, met mutsen, handschoenen, dikke jassen, en sjaals. De meeste voetgangers en fietsers haastten zich, want het sneeuwde hard en het vroor. Er stonden mensen bij de bushalte maar ze schuilden niet voor het weer in het bushokje.
De man lag eenzaam in het bushokje op dat kleine bankje in de vrieskou. Twee dekens over hem heen. Naast hem een rolstoel. Onder het bankje een boodschappentas met flessen. Ik vroeg me af hoe hij op dat kleine bankje kon liggen zonder dat zijn benen onder de dekens uitstaken. Toen de bus kwam, vroeg ik bij het instappen aan de chauffeuse of het gebruikelijk was in Breda dat mensen in de winterse sneeuw bij een bushalte sliepen.
‘Hij ligt er al tijden’, antwoordde de buschauffeuse, ‘We hebben het al een paar keer doorgegeven. Binnenkort grijpt de gemeente in, dan gaan ze echt wat doen.’
‘Triest, zo’n man met een rolstoel die op straat slaapt’,  zei ik.
‘Ja’, zei de chauffeuse, ‘hij heeft geen benen meer, die zijn vorig jaar bij een vorstperiode bevroren, ze moesten geamputeerd worden.’
En ineens snapte ik waarom hij op zo’n klein kort bankje kon slapen zonder dat zijn benen uitstaken.