Een nieuw Europees volkslied

Van nature ben ik best een piekeraar, een “overthinker”, een wakkerligger. Afgelopen zaterdag zorgde een ruimschoots toereikende alcoholconsumptie ervoor dat ik snel onder zeil was, maar nuchter zou ik nog wel een uurtje naar het plafond hebben liggen staren. Of naar mijn telefoon, kijkend of er nog nieuws was over de diskwalificatie van Joost Klein op het Eurovisiesongfestival. Ik realiseerde me dit weekend dat deze liedjeswedstrijd voor mij onbewust dé maizena van ons continent was. Want wat verbindt de mensen van een werelddeel meer dan muziek?

Alle Menschen werden Brüder

In 1785 schreef de Duitse dichter en historicus Friedrich Schiller het gedicht ‘Ode an die Freude’. Ludwig von Beethoven was hier zo weg van, dat hij het prompt verwerkte in zijn Negende Symfonie. Zegt het je niks? Luister even, je kent het wel. In 1972 besloot de Raad van Europa, nadat het lied al vaker officieus als Europees volkslied werd gebruikt, dat het deze status maar officieel moest hebben. De Europese Unie volgde in 1985. Het lied vertolkt het ideaal dat alle mensen met elkaar in vrede leven. Aan die mogelijkheid moeten wij Europeanen toch nog regelmatig herinnerd worden. Duitsers al helemaal. Misschien dat dit lied daarom in die taal geschreven is?

Te Deum

In 1692 schreef Marc-Antoine Charpentier ‘Te Deum’. Er wordt aangenomen dat hij dit lied schreef om de overwinning bij de Slag van Steenkerke te vieren: een bloederige ‘battle’ tijdens de Negenjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland-Nederland. Hoewel 15.000 tot 16.000 soldaten het leven lieten, werd de overwinning aan beide kanten geclaimd. Daar hoorde een ‘bright and very warlike’ hymne bij, zo vond Marc-Antoine. En hij schreef: dit. Juist.

Let’s come together!

De twee hierboven omschreven liederen worden dus al jarenlang gebruikt om verbroedering en vrede te verkondigen. Maar ze hebben allebei zo hun bezwaren. Daarbij zijn het stokoude nummers, en zijn we toe aan een verfrissend nieuw liedje. Ik heb wel een idee, maar dat moge inmiddels duidelijk zijn. Meertalig, vlot, catchy, helder qua boodschap, het is bijna een no brainer: ‘Europapa’ zou zo ons nieuwe ‘anthem’ kunnen worden! Oké, het staat in de verkeerde toonsoort (blijkbaar is D majeur de ‘key of glory’ en daar steekt B mineur wat bleekjes bij af) en de componist/artiest is niet zonder smet of blaam. Maar misschien blijkt Joosts diskwalificatie over een tijd wel niet zo heel terecht, en moet zijn naam worden gezuiverd. Dan neem ik aan dat de Europese Commissie een wetsvoorstel indient, het Europees Parlement dit unaniem aanneemt en we ons terstond bij elk Europees evenement mogen verheugen op Joosts zalvende openingswoorden en de daaropvolgende happy hardcore.

It’s now or never!