Filosofietsen

Voor me zie ik niemand. Achter me ook niet. Ik ben alleen. Onder me twee dunne bandjes, boven me de helm waardoor mijn hoofd een paddenstoel lijkt. Rechts het kanaal, links mooie huizen. Een kilometerteller langs de weg geeft 41 aan. Ik hecht er niet zoveel waarde aan. Ik heb wel eens vaker 41 per uur gereden. In de verte zie ik een andere wielrenner. Zijn bovenlichaam beweegt hevig van links naar rechts. Als ik langs hem af suis lijkt hij stil te staan. Stumperd.

Het kanaal draait naar links, en daarmee ook de weg. Een klein dorpje haalt het tempo er even uit. De klinkers, het stoplicht. Gelukkig laat ik het dorp snel achter me. Ik versnel weer, maar kom niet lekker in mijn ritme. Ik fiets nu in westelijke richting, en heb de wind vol op mijn gelaat. Mijn benen ontkennen nog en proberen hun oorspronkelijke vaart erin te houden. Tevergeefs. Mijn lichaam schokt steeds meer van links naar rechts in een poging vooruit te gaan. Ik ben de stumperd van daarnet. Een tegenligger vliegt me voorbij. Ik vervloek hem. Ik vervloek de klootzakken die het geluk hebben de wind in de rug te hebben. Mijn snelheid zakt inmiddels naar minder dan 25 kilometer per uur. De weg voor me is lang en leeg. Ik sta er alleen voor. Tijdens de kilometers die volgen ben ik alleen met mijn gedachten. En terwijl ik aan het ploeteren ben, besef ik me dat fietsen eigenlijk symbool staat voor het leven. Als je de wind mee hebt besef je dit niet. Tegenwind daarentegen, voel je elke meter. En zodra je wind tegenhebt waardeer je de rugwind van daarvoor pas. Maar hoe hard het ook waait, en hoe veel je je ook irriteert aan de mensen die wel lekker gaan, er is maar één ding dat je kan blijven doen. Trappen. Doorgaan. Tot via een haarspeldbocht, of een flauwe lange bocht, het onvermijdelijke weer gebeurt en je de wind weer in de rug krijgt.

Vlak bij huis voel ik de laatste overeenkomst. Je kan je de wind nog zo fijn in de rug hebben, als je ballen eenmaal pijn doen geniet je nergens meer van.