Heavy shit
Over het algemeen houd ik mijn leven graag luchtig, en je zult mij dan ook niet snel gewichtig horen doen over zware onderwerpen. Toch leg ik nu mijn gedachten in de waagschaal: ik schurk namelijk al mijn hele volwassen bestaan aan tegen overgewicht. Sterker nog: mijn meest recente BMI-berekening kwam uit op 26, en zoals sommigen van jullie vast weten: dat is net één puntje te hoog. Shit!
Probleem 1: eten en drinken
De voornaamste oorzaak van deze stand van zaken is mijn voorliefde voor alles wat door mijn mond in de bodemloze diepte verdwijnt. Ik lust alles, en ik eet ook snel en veel. Niet voor niets is mijn bijnaam lang ‘de prullenbak’ geweest: als iemand zijn portie niet op kon, dan was ik altijd meer dan bereid om mezelf open te stellen. Letterlijk. Daarnaast ontdekte ik afgelopen jaar dat er tijdens het eten geen moment is dat mijn mond leeg is: voordat ik een hap vermalen heb, keil ik de volgende lading al naar binnen. Als het niet zo slecht voor me was, zou ik er trots op zijn.
Naast vast voedsel weten de vloeibare geneugten des levens hun weg richting mijn maag ook goed te vinden. Vooral (speciaal)bier: sla Untappd er gerust op na. Tel hierbij wat wijn, port en whisky op en je hebt een waardig arsenaal aan dikmakers waarmee ik mezelf aan de lopende band bestook.
Probleem 2: bewegen
Sporten heeft ook altijd een deel van mijn leven uitgemaakt: korfbal, voetbal en tennis hielden mij van de straat en van de bank. We zullen het maar niet hebben over het niveau, hoewel: als ik in een van deze sporten wat beter was geweest, had ik het vast meer gedaan. Het kwam uiteindelijk neer op een, maximaal twee keer per week. Daarbij heb ik nog altijd de uiterst kinderachtige opvatting dat een sport ook wel een spelelement moet hebben, en ik dus niet wil sporten óm het sporten. In de sportschool zul je mij dus niet snel vinden: dat vind ik dodelijk saai. Ik kijk met verachting naar alle mensen die met de auto, scooter of fatbike naar Basic Fit scheuren om daar een beetje de blits te maken met de toestellen in de rijk bespiegelde ruimte met airconditioning. Hoe kun je het dáár nou langer dan 10 minuten uithouden? Bah!
Oplossing?
Eigenlijk begeef ik me continu heen en weer tussen twee gevoelens: een gematigde trots als ik onder de 90 kilo duik, en de ergernis over mezelf als ik de 94 weer eens overschrijdt en alles onder de gordel weer onder het afdakje verdwijnt. Zoals nu. En terwijl ik dit zo opschrijf: met deze schommel heb ik eigenlijk wel vrede. Zoals ik al zei: ik til meestal niet zo zwaar aan dingen. Zo, en dan ga ik nu lekker even hardlopen en beloof ik mezelf dat ik deze week geen alcohol drink!
