Je wordt ouder, meester

Ooit was ik de jonge hond onder mijn collega’s. Ik probeerde continu nieuwe dingen, voetbalde met de kinderen mee op het plein, kende en waardeerde dezelfde liedjes als mijn leerlingen. Die tijd is voorbij, heb ik onlangs gemerkt. Hoewel ik de ‘67’-gekte nog wel geinig vond en er ook gretig gebruik van maakte, moet ik bekennen dat de klas het waarschijnlijk vooral grappig vond omdat het ‘cringe’ was. Beschamend zoals ook hun vaders kunnen zijn. Wat gebeurt er nou toch allemaal? En is dit tij nog te keren, of moet ik me laten meevoeren?

Grace Kelly en Harlem Shake

Als stagiair maakte ik graag de blits met mijn gitaar: in het land der blinden is eenoog koning. Favoriet van mij en mijn stagekids: ‘Grace Kelly’ van Mika. Gitaarspelen en zingen waren lange tijd mijn ‘unique selling points’: ook na mijn stage, in mijn eerste werkjaren, stond ik bekend als de meester die muziek maakte en zong met de klas. Superleuk! Ik kan me nog goed herinneren dat bij die lessen veel kinderen enthousiast meededen. Ik pakte graag nieuwe liedjes of andere ‘muzikale’ trends op en smeet ze de school in. Kennen jullie de ‘Harlem Shake’ nog? Heerlijk, en ik had het gevoel dat de kinderen en ik sámen deze muziek en flauwekul deelden.

Baila

Hoe anders is dat nu: ik kan nog geen vijf liedjes noemen die door de kinderen uit mijn huidige klas worden gewaardeerd. Vroeger draaide ik op kamp hit na hit en deden alles kinderen mee met míjn keuzes; nu moet ik het voor 95% van de feestavond hebben van de verzoekjes van de kinderen. (de andere 5% zijn de Macarena en de dansbare nummers uit de musical van dat jaar) Begin dit schooljaar greep ik tegen beter weten in naar mijn gitaar, en zette ‘Baila de gasolina’ in. Je kent het vast wel, dat onzinlied van Effe Serieus. Maar effe serieus: wel gewoon een lekker in het gehoor liggende, vlotte plaat. Dus ik verwachtte een soort blije chaos en springende jongens en meisjes bij mijn vertolking. Helaas: een ongemakkelijk grijnzend, stil zittend publiek viel mij ten deel. Ik was er al bang voor, en het bleek de waarheid: ik ben mijn mojo kwijt!

Reflectie

Het begon me te dagen dat ik moest gaan nadenken over mijn ‘plek’ in het geheel. Dat heb ik voor dit schooljaar eigenlijk nooit gedaan: in de eerste jaren was het niet nodig, en toen ben ik denk ik in de ontkenningsfase beland. Langzaam naderde ik de leeftijd van de ouders van mijn leerlingen en trad ik binnen in een andere categorie volwassenen: de ouderen, die niets snappen van dingen als Tik Tok, snapstreaks en ‘67’. En hoewel ik veranderingen altijd wel toejuich, heb ik met deze toch wel wat moeite… zou dat de leeftijd zijn?