Pak je rol

Het einde van het schooljaar is in zicht, en voor groep 8 zelfs het einde van hun basisschooltijd. Wij voeren elk jaar een musical op. Kinderen kruipen voor dit laatste wapenfeit in de huid van iemand anders: grote en kleine rollen worden verdeeld, maar zeker is: niemand speelt zichzelf. Als ik naar mezelf kijk, ben ik een leerkracht die ook graag verschillende rollen speelt, en altijd op zoek is naar verandering en vernieuwing. Maar toch, als het om grote, serieuze levenszaken gaat, heb ik toch moeite om me aan te passen.

Verandering

Zo werd ik vijf jaar geleden vader. Hoe je het ook wendt of keert, je gaat ineens de verantwoordelijkheid dragen voor meer dan alleen jezelf. Dit gaat grotendeels vanzelf, maar ik merk dat de ‘oude ik’ soms nog snel en simpel over zaken heen gaat, alles wil doen wat op mijn pad komt en vergeet dat ik thuis nog een gezin heb met twee kinderen. Of ik volgende maand wil zingen bij een dinner show? Prima! Kom je mee bier drinken vanavond? Leuk! Train je extra met ons mee, zodat we als tennisteam nog beter op elkaar ingespeeld raken? Natuurlijk! Nee zeggen is nooit mijn sterke kant geweest, maar nu zou ik het toch wel moeten kunnen.
Op het werk ben ik inmiddels niet meer de jongste mannelijke leerkracht. Dat mag ook wel, op je 41^e. De veranderingen die dit met zich meebrengen zijn misschien niet dagelijks merkbaar, maar ze steken in mijn achterhoofd regelmatig de kop op. Dag jonge hond, welkom oude vos!

Niet voor iedereen

Sommigen blijven echter altijd lekker ongefilterd zichzelf. Als ze trots zijn, moet de hele wereld het horen. Als ze boos zijn, gooien ze het eruit. Als ze falen, geven ze anderen de schuld. Als ze geen zin meer hebben om mee te doen, lopen ze weg en nemen ze de bal mee. Misschien denk je dat ik het over kinderen heb? Think again. Gedrag als dit kun je alleen vol overtuiging laten zien als je niet gevoelig bent voor conventies, meningen van anderen of wereldvrede, en aan voorspelbaarheid een broertje dood hebt. Veel macht en geld kunnen ook helpen.

Kinderachtig

We roemen kinderen vaak om hun directheid en eerlijkheid. Maar we laten deze mooie eigenschappen gaandeweg een beetje los, omdat we als we volwassen worden ontdekken dat je af en toe wat met elkaar mee moet bewegen en je samen afspraken moet maken om de wereld in balans te houden. In onze jeugd slaan we de wijn nog puur achterover, later doen we er wat water bij zodat we na het drinken dingen kunnen zeggen die ergens op slaan. Tegenwoordig lijkt kinderachtig zijn echter te lonen, wat zeg ik: het wordt door veel kiezers enorm gewaardeerd! Zeggen wat je denkt, en nergens de verantwoordelijkheid voor nemen. Het lijkt heerlijk, maar tot oplossingen voor wereldproblemen komen we zo niet. Redelijkheid zal ons verder brengen dan roeptoeters. Dus, wereldleiders: pak je rol en word volwassen!