Vis, rouw
Onze vis is dood. Tenminste, dat denk ik. Toen we hem vaarwel zeiden, bewoog hij nog een heel klein beetje. Een korte geschiedenis van ons huisdier.
Zoals dat gaat
We hadden onze goudvis anderhalf jaar. Hij was het verjaardagscadeau voor onze jongste dochter, die destijds vier jaar oud werd. Zoals dat gaat bij huisdieren, was ons kind meteen helemaal verkocht. Hij werd Bassie gedoopt. Gedurende de eerste maand was zijn doen en laten het interessantste wat er in ons huis gebeurde. Na die maand taande de belangstelling, en na een halfjaar was de vis in zijn kom het zoveelste meubelstuk geworden. Het was uiteraard mijn taak om de kom schoon te maken. Ondertussen vergat dochterlief regelmatig om haar huisdier van voer te voorzien; gelukkig kan een goudvis best een paar dagen zonder eten. Dus al met al had Bassie het bij ons prima naar zijn zin.
Kwakkelen
Het laatste halfjaar begon Bassie echter te kwakkelen: hij dreef regelmatig hulpeloos naar de oppervlakte. We lieten het voeren een paar dagen zitten, en dan zakte hij wel weer. Naast deze episodes ontstonden er ook steeds meer zwarte vlekjes op zijn schubben. Hij leek hier verder geen last van te hebben.
Maar een paar dagen geleden lukte het Bassie überhaupt niet meer om aan de oppervlakte te komen: onze oranje vriend had wellicht vernomen dat het Nederlands elftal de strijd met Marokko niet had overleefd, en zag het niet meer zitten. Hij lag op zijn zij onderin de kom, maar dood was hij niet: ik zag zijn kieuwen nog bewegen en soms deed hij een poging om een stukje te zwemmen.
Popelen
Toch konden mijn vrouw en ik het niet verder aanzien: we besloten dat we afscheid moesten nemen van onze Bassie. Pedagogen als we zijn, legden we het zo goed mogelijk uit aan onze dochters. Zij accepteerden ons verhaal volledig, en waren het met ons eens: we zouden Bassie loslaten. Ik maakte de kom vrij van obstakels, ving Bassie in een glassie. Onze oudste droeg hem naar het toilet, ik liet hem te water. Vrijwel meteen zakte hij naar de bodem. Onze jongste stond te popelen om haar verjaardagscadeau door te spoelen, en toen dat gebeurd was… gingen ze vrolijk verder met knutselen. Ja papa, we vinden het wel verdrietig, maar nee, we blijven er niet mee rondlopen. Het leven gaat door.
Ik bleek dus de enige in ons huishouden te zijn die ietwat neerslachtige gevoelens had bij het afscheid van een huisdier waar ik gevoelsmatig helemaal niks mee had. Emotionele jongen die ik ben.
En dat is eigenlijk wel prima: anders had ik met twee jankende kinderen gezeten. En hadden we nog iets moeten regelen voor onze vakantie binnenkort. Het is goed zo. Dag Bassie, je was een fijne vis.
En nu maar hopen dat de volgende jarige niet weer een huisdier op haar verlanglijstje zet…
