Zeker weten?

Een van mijn vele ‘quirks and features’ is dat ik graag de tel bijhoud en ik kan jou, trouwe lezer, meedelen dat je op dit moment de 100^e KAF-column van ondergetekende voor je neus hebt. Grofweg kun je mijn voorgaande 99 stukken verdelen in de onderwerpen ‘school’, ‘maatschappij’ en ‘lezen’. Onderwerpen die óf actueel waren, óf mij in mijn werkveld bovenmatig interesseerden dan wel irriteerden. Uiteraard heb ik ook wel onderwerpen geschuwd: vooral omdat ik dacht er niet genoeg vanaf te weten om iets te mogen zeggen. Nu is dat tegenwoordig juist helemaal hip, dus daar gaan we dan:

Perceptie

‘Het enige wat ik zeker weet, is dat ik niks weet.’ Een van mijn favoriete filosofen, Socrates, sprak ooit deze wijze woorden. Ik vind het een geweldig uitgangspunt: zo lang je beseft dat je kennis nooit volledig is, heb je altijd ruimte om meer te leren en te ontdekken. Iedere dag ontdek ik nieuwe dingen: zo bracht het fameuze kwaliteitsmedium TikTok mij gisteren een verhandeling over de Andromeda Paradox: kort gezegd houdt deze in dat de beleving van het moment ‘nu’ voor iedereen anders kan zijn en er dus geen algemeen heden aan te geven is. (uiteraard zeg ik dit nu super gechargeerd en klopt het misschien maar half of helemaal niet, maar laat me even ja!) Hoewel 99,9% van de mensheid met deze kennis praktisch niets opschiet, vind ik het fascinerend. Hoewel ik er dus bijna niks van snap.

Observatie

Hoe wij onze werkelijkheid zien, kan überhaupt enorm verschillen. Het is allemaal een kwestie van perspectief en voorkennis. Zo gaf ik begin deze week een rekenles die geobserveerd werd: de bezoekende collega’s beoordeelden mijn les aan de hand van een kijkwijzer. Zelf was ik uitermate ontevreden: ik had de les minimaal voorbereid, miste een visualisering van de lesstructuur en had mijn differentiatie vóór de les niet op orde. Ook vergat ik de zo belangrijke ‘Denkvraag’ voor de Pythagorassen in mijn klas. Bibberend begon ik aan het nagesprek. ‘Hebben wij een representatieve rekenles gezien?’ was de eerste vraag. Je snapt dat het zweet me spontaan door de bilnaad gutste. Ik meldde dat de structuur en de manier van differentiëren gemeengoed was, maar ook wat ik normaliter béter geregeld had. Na mijn relaas wachtte ik in spanning af wat de observanten ervan vonden. Je raadt het al: het was een goede les, ze hadden alle onderdelen van de kijkwijzer gezien en één van hen vond het zelfs een van de betere lessen die ze had geobserveerd. Een compleet anders geworpen blik, die net zo waar was als mijn panische perceptie.

Reflectie

Wat ik ook niet snap, is hoe ik tot 100 columns ben gekomen. Ik mag mijzelf namelijk allesbehalve gedisciplineerd noemen. Toch weet ik zeker dat het kwantitatief in orde is, en daar ben ik trots op. Over de kwaliteit valt dan nog wel te twisten, want die is moeilijker meetbaar. Maar als jij van deze column (en mijn vorige 99) genoten hebt, ben ik tevreden. Op naar de 1000!